در اسلام به همه ابعاد وجود زندگي انسان توجه شده است و ارتباط تنگاتنگي ميان تأثير روح و جسم بر روي يكديگر ديده مي شود و اين مسئله اي است كه هم اكنون علم نيز بر آن تاكيد دارد.
در دين اسلام و در روايات اسلامي ابعاد مختلف سلامتي به روشني بيان شده است و بر اصطلاحات عافيت، صحت، سلامت و به خصوص كلمه شفا تأكيد زيادي شده است.
امام صادق(ع) مي فرمايند: دعا كنيد زيرا كه دعا درمان همه دردهاي شماست. در بسياري از احاديث به شكل كلي دعا كردن براي بهبود بيماري توصيه و در برخي از احاديث به صورت خاص و براي درمان بيماري خاصي اشاره شده به طور مثال دعاي نور حضرت فاطمه(س) براي پيشگيري و درمان تب توصيه شده است.
تلقين ممكن است يك جزو از دلايل تاثير دعا در درمان بيماري ها باشد، اما اين جزو عامل اصلي نيست و ارتباط معنوي كه با پروردگار برقرار مي شود و انگيزه اي كه با توكل به يك قدرت مافوق به دست مي آيد برتر از همه علت هاست كه بر جسم و روح تأثير مستقيم دارد.
پژوهش هاي متعددي در زمينه دعا درماني در ايران انجام شده است. مطالعه اي كه در ايران بر روي بيماران تالاسمي انجام گرفته نشان داده است كه تلاوت آيات قرآن موجب كاهش اضطراب در اين افراد شده و هموگلوبين خون آنان چند درجه بيشتر از افرادي بوده است كه دعا برايشان خوانده نشده است.
نبايد با دعا درماني به صورت افراط گرايانه مواجه شد. در آيات قرآن نيز بر اين مسئله تاكيد شده است، بطوريكه وقتي حضرت موسي به بيماري دچار شده بود و بدون مراجعه به پزشك از خدا درخواست بهبودي مي كرد آيه نازل شد كه تو را درمان نمي كنيم تا به طبيب مراجعه نكني.
ائمه معصوم هيچ گاه دعا را جايگزين درمان ندانسته اند و هميشه مردم را به سمت درمان هدايت كرده اند تا از طريق مراجعه به طبيب و حكيم بيماري هاي خود را بهبود بخشند